«Εγώ…τι μπορώ να πω. Ήταν όνειρο να δουλέψω με τον Εργκίν Αταμάν. Ήταν, είναι και θα είναι ο αγαπημένος μου άνθρωπος στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Είχα ένα όνειρο, αφότου ο πατέρας και ο θείος μου αποχώρησαν, ήθελα να φέρω έναν ευρωπαϊκό τίτλο. Ήθελα να φτιάξω το γήπεδο. Αλλά επιστρέφοντας στον ευρωπαϊκό τίτλο.

Ήμασταν στη 17η θέση, προτελευταίοι στην Ευρωλίγκα, καθόμουν στο Σούνιο, σκεπτόμενος πώς, πώς θα φέρω τον Εργκίν στον Παναθηναϊκό. Τον πρώτο χρόνο τον κάλεσα και τον ευχαριστώ πάρα πολύ που ήρθε, στο τουρνουά «Παύλος Γιαννακόπουλος».

Δεύτερη χρονιά ξανά, μετά από λίγο «μπλα-μπλα», λίγο φαγητό-καλαμαράκι-Συρτάκι, έπεισα τον καλύτερο προπονητή να έρθει στον Παναθηναϊκό. Το απέδειξε αυτό. Μας πήρε από τη 17η θέση στην κορυφή της Ευρώπης σε ένα χρόνο. Τα υπόλοιπα χρόνια παλεύαμε. Γιατί είμαστε και οι δύο μαχητές. Παλέψαμε ενάντια στο σύστημα.

Θα το πω αυτό, παλεύαμε το σύστημα. Είμαι πάρα πολύ περήφανος για αυτούς τους τέσσερις τίτλους. Πιστεύω αν δεν είχαμε τον πόλεμο εναντίον μας, αυτοί οι τίτλοι θα ήταν περισσότεροι. Αλλά είσαι νέος, είμαι νέος.. Ας ελπίσουμε ότι θα είμαστε υγιείς. Και ποτέ δεν ξέρει τι θα μας φέρει το μέλλον. Εργκίν, σε ευχαριστώ πάρα πολύ.»