Κάποτε ήταν μια νεαρή κοπέλα γεμάτη όνειρα και πάθος για τη ζωή, με την υποκριτική να αποτελεί τη μεγάλη της αγάπη και κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα ακολουθούσε έναν τόσο διαφορετικό δρόμο. Χαμογελούσε δίπλα στον πατέρα της, γεμάτη ζωντάνια και ελπίδες για το μέλλον, πριν αποφασίσει ξαφνικά να αφήσει πίσω της τα εγκόσμια και να ενδυθεί το ιμάτιο της μοναχής Πορφυρίας, αψηφώντας ίσως τις παρακλήσεις των γονιών της.
Ο λόγος για την Άννια Φυσσούν για την οποία η ζωή είχε διαφορετικά σχέδια.
Φίλοι της οικογένειας αφηγούνται ότι η καρδιά του Πέτρου Φυσσούν ράγισε όταν είδε την κόρη του να παίρνει αυτή την απόφαση. Από τότε πέρασαν 12 χρόνια, μέχρι που η Αννια εμφανίστηκε ξανά στο δημόσιο προσκήνιο, αυτή τη φορά ως μοναχή, κατά το τελευταίο «αντίο» στον πατέρα της. Στην κηδεία, το πρόσωπό της ήταν σφιγμένο από τη θλίψη, ενώ οι μοναχές που τη συνόδευαν σχημάτισαν έναν προστατευτικό κύκλο γύρω της, προκειμένου να την απομακρύνουν από τα αδιάκριτα βλέμματα των μέσων ενημέρωσης. Ο φωτογραφικός φακός κατέγραψε μόλις λίγα στιγμιότυπα προτού επιστρέψει στην ησυχία του μοναστηριού, μακριά από τη ζωή που κάποτε φανταζόταν.
Η Αννια Φυσσούν είχε δείξει από νωρίς το ταλέντο και την ευαισθησία της στην υποκριτική, έχοντας δίπλα της έναν πατέρα που τη συμβούλευε με αγάπη και σοφία. Παρόλα αυτά, η ανάγκη της να βρει την πνευματική της γαλήνη υπερίσχυσε των εγκοσμίων δεσμών. Ο δρόμος της προς τον μοναχισμό ήταν αποτέλεσμα μιας βαθιάς αναζήτησης για το νόημα της ζωής και της ύπαρξης, μια αναζήτηση που ξεκίνησε ήδη από την εφηβεία της.
Η απόφαση της Αννιας να αφιερωθεί στον Χριστό ήρθε ξαφνικά για τους γονείς της. Το απόγευμα που τους ανακοίνωσε ότι θα γίνει «δούλη του Κυρίου», ο Πέτρος Φυσσούν και η Τέτα Χατζηχρήστου ένιωσαν αρχικά θλίψη και ανησυχία. Παρ’ όλα αυτά, σεβόμενοι την επιλογή της κόρης τους, τη στήριξαν όσο μπορούσαν, επισκεπτόμενοι την στο μοναστήρι της Βοιωτίας και φροντίζοντας να βεβαιωθούν ότι ήταν καλά.
Η Αννια, παρότι εγκατέλειψε τον κόσμο της θεατρικής σκηνής και των εγκοσμίων, δεν ξέχασε ποτέ τους γονείς της. Από το μοναστήρι συνέχιζε να προσεύχεται για εκείνους και να βρίσκεται κοντά τους κάθε φορά που την είχαν ανάγκη.