«Ας μην γελιόμαστε, δεν ανακαλύψαμε τώρα τον τροχό. Αυτά συμβαίνουν συνέχεια. Η διαφορά είναι ότι οι περισσότεροι παίκτες είτε δεν έχουν το βήμα να αντιδράσουν δημόσια, είτε επιλέγουν να μην το κάνουν. Είμαι βέβαιος όμως ότι στα αποδυτήρια ή πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών τους, με τους δικούς τους ανθρώπους, η αντίδραση είναι έντονη. Είναι μια εξαιρετικά δύσκολη ψυχολογική συνθήκη για έναν αθλητή», τόνισε.

Η σύγκριση με τον Φαρίντ και το «πάθος» που ζητά ο κόσμος

Συνεχίζοντας, ο Μονέκε έκανε μια ενδιαφέρουσα παραλληλία με τον Κένεθ Φαρίντ, εξηγώντας γιατί οι φίλαθλοι συγχωρούν τα λάθη όταν βλέπουν προσπάθεια: «Καταλαβαίνω την πλευρά των οπαδών. Θέλουν να βλέπουν κάποιον που νοιάζεται. Δείτε τον Φαρίντ· ο κόσμος τον λατρεύει γιατί η γλώσσα του σώματός του φωνάζει ότι προσπαθεί. Αν χάνεις σουτ αλλά παλεύεις σκληρά, ο φίλαθλος θα είναι μαζί σου. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η εικόνα βγάζει απάθεια».

Το πιο ισχυρό σημείο της τοποθέτησής του ήταν η παρομοίωση της ομάδας με την οικογένεια, στέλνοντας ένα έμμεσο μήνυμα για τη διαχείριση του Αταμάν: «Δεν ξέρω αν θα γίνω ποτέ προπονητής, αλλά το βλέπω σαν μια σχέση ή σαν τον ρόλο του πατέρα. Δεν θα ήθελα ποτέ ο έξω κόσμος να μάθει τις δυσκολίες της οικογένειάς μου. Δεν θα άρχιζα να φωνάζω ή να βρίζω τα παιδιά μου μέσα σε ένα σούπερ μάρκετ μπροστά σε όλους. Έτσι είναι και η ομάδα. Κάποια πράγματα πρέπει να μένουν μέσα», είπε χαρακτηριστικά, κατακρίνοντας ουσιαστικά την επιλογή να βγουν τα «άπλυτα» στη φόρα.